Artyści z Nakła
09.07.2013 muzeum_2012 4682
grafika
Powiązane galerie:
grafika
23.07.2013

10

Muzeum

W piątek 19 lipca otworzyliśmy wystawę grafiki Bogdana Przybylińskiego i malarstwa Norbertta Skupniewicza. O idei cyklu wystaw poświęconych artystom nakielskim, twórcach i ich sztuce piszemy poniżej.

 

Artyści z Nakła  to tytuł cyklu wystaw organizowanych już od kilku lat w Muzeum Ziemi Krajeńskiej. Każdego roku organizujemy jedną wystawę pod tym hasłem. Idea jaka przyświeca nam od początku jest prosta i mocno związana z charakterem działalności muzeum regionalnego. Chcemy przedstawiać  mieszkańcom  naszego regionu  artystów związanych w pewien sposób z grodem nad Notecią. Te związki mogą być różnorodne. Wynikają z faktu zamieszkania, pobierania nauk w tutejszych szkołach, koneksji rodzinnych, bądź tylko urodzenia. Nasze sale wystawowe dostępne są dla profesjonalistów i amatorów. Dla tych drugich to często jedyna okazja do pokazania się światu i …sąsiadom. Inwencja artysty bywa przeogromna. Nie dziwi więc fakt bogactwa oraz różnorodności technik poprzez jakie chcą się oni wypowiedzieć. Obok tradycyjnego malarstwa, rysunku, rzeźby czy grafiki prezentowaliśmy już na przykład oryginalny batik.

W przypadku bohaterów tegorocznej edycji, Bogdana Przybylińskiego i Norbertta Skupniewicza, mamy do czynienia z rodowitymi „krajniakami”. Urodzili się w Nakle  i tu spędzili lata młodzieńcze. Stąd wyruszyli na podbój świata zabierając bagaż wspomnień i pierwszych życiowych doświadczeń. Obaj odnieśli sukces. Ich artystyczna kariera może być bodźcem dla uzdolnionej młodzieży, która raz w roku prezentuje się w naszym muzeum na wystawie Młodzi z Nakła. Panowie  Profesorowie, mimo iż nie mieszkają obecnie w Nakle, są już częścią nakielskiej historii. Dzięki swej pracy i talentowi znaleźli się w gronie tych zacnych Nakielan, którzy złotymi zgłoskami zapisali się w kronikach  miasta.


Andrzej Sołtysiak


Noty biograficzne artystów

Bogdan Przybyliński

Grafik, malarz, rysownik, pedagog. Profesor emerytowany Wydziału Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Urodził się 26 września 1936 roku w Nakle nad Notecią. Ukończył Liceum Sztuk Plastycznych w Bydgoszczy. Studia artystyczne na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, dyplom z malarstwa w pracowni prof. Stanisława Borysowskiego (1961). W latach 1961 - 2006 był nauczycielem akademickim i profesorem Wydziału Sztuk Pięknych toruńskiego uniwersytetu (z macierzystą uczelnią współpracuje do chwili obecnej). Trzydzieści wystaw indywidualnych w kraju i za granicą, udział w ponad 230 wystawach zbiorowych (m.in. w Argentynie, Austrii, Brazylii, Bułgarii, Czechosłowacji, Danii, Ekwadorze, Estonii, Francji, Hiszpanii, Jugosławii, Kanadzie, Korei Płd, Luksemburgu, Niemczech, Panamie, Słowacji, Stanach Zjednoczonych, Szwecji, Tunezji, Turcji, Wenezueli, Wielkiej Brytanii, na Węgrzech, we Włoszech). Liczne nagrody artystyczne w konkursach i na wystawach krajowych i zagranicznych (m.in. w Krakowie, Lublinie, Pizie, Sztokholmie, Toruniu, Warszawie i Wenecji)  oraz za działalność pedagogiczną. Prace w zbiorach Biblioteki Narodowej w Warszawie, Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, muzeów w Bydgoszczy, Chorzowie, Grudziądzu, Lublinie, Toruniu, Muzeum Akademii Sztuk Pięknych  w Warszawie, Muzeum Chopina w Szafarni, licznych bibliotek, instytutów, w kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą.

Mieszka w Toruniu.

 

Norbertt Skupniewicz

Malarz, rysownik, poeta, pedagog. Profesor emerytowany Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu. Jeden z najważniejszych przedstawicieli „nowej figuracji” w sztuce polskiej. Urodził się 25 lutego1937 roku w Nakle nad Notecią.  Studia artystyczne na Wydziale Malarstwa i Grafiki Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Poznaniu, dyplom z malarstwa w pracowni prof. Zdzisława Kępińskiego (1970). W latach 1974 – 2007 był nauczycielem akademickim i profesorem poznańskiej PWSSP, Akademii Sztuk Pięknych i Uniwersytetu Artystycznego. Wystawiał w muzeach i galeriach Bydgoszczy, Elbląga, Fromborka, Gniezna, Katowic, Konina, Koszalina, Krakowa, Legnicy, Łodzi, Mosiny, Poznania, Rzeszowa, Słupska, Sopotu, Szczecina, Warszawy, Wrocławia, Zielonej Góry oraz Budapesztu, Bukaresztu, Cagnes sur Mer, Dűsseldorfu, Essen, Getyngi, Hanoweru, Jokohamy, Koszyc i Paryża. Prace w zbiorach m.in. Muzeów Narodowych w Poznaniu i Warszawie, Muzeum Sztuki w Łodzi, Muzeum im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy, Thyssen Sammlung w Dusseldorfie, Pinakotece miasta Hanower oraz kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą, m.in. w Chinach, Mongolii. Autor kilkunastu tomów poetyckich i haiku, m.in.: „List do brata”, „Nie patrzę na was”, „Para słów”, „poryroku”,  „za mrok” oraz powieści „Między stewą a pawężą”. Kolekcjoner sztuki Dalekiego Wschodu. Mieszka w Sobocie pod Poznaniem.

 

O twórczości

Bogdan Przybyliński i Norbertt Skupniewicz pochodzą z Nakła nad Notecią. Tutaj się urodzili, spędzili dzieciństwo, młodość. W sztuce zajęli własne, odrębne miejsca. Należą do grona znanych, cenionych polskich twórców współczesnych. Zajmują się malarstwem, rysunkiem, grafiką. Przez wiele lat byli znakomitymi wykładowcami, lubianymi przez studentów - Bogdan Przybyliński na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, Norbertt Skupniewicz na Uniwersytecie Artystycznym (wcześniej: PWSSP, ASP w Poznaniu. Ich twórczość definiują tematy dotyczące istoty i sensu życia, wartości uniwersalnych, praw natury. Spoglądają na świat, otaczającą nas rzeczywistość w zbliżony sposób: uważny i refleksyjny. Nie tylko opisują stany emocjonalne, nastroje człowieka, ale obrazują również sytuacje życiowe dotykające każdego z nas. Blisko im do figuracji, jak i abstrakcji. Dzieli ich język artystyczny, sposoby narracji. Przybyliński mówi o naszej codzienności ściszonym, powściągliwym głosem, Skupniewicz - ekspresyjnym, zmysłowym gestem malarskim.

 

W grafikach Bogdana Przybylińskiego dominuje klimat spraw powszednich, kwestii bliskich człowiekowi, jego przeżyciom i wyglądowi. Artysta podkreśla znaczenie graficznego znaku w procesie interpretowania współczesności, rozważań o ładzie i racjach natury. Zaczynał od czarno-białych drzeworytów i linorytów. Stworzył kilka prac poświęconych rodzinnemu miastu, nadnoteckiemu Nakłu. Jego specjalnością stała się serigrafia. Był jednym z pierwszych mistrzów tej techniki w dziejach grafiki polskiej. Jego kształtowane swobodnymi, szerokimi  kreskami, liniami i plamami prace z cykli „Spotkania”, „Ludzie ze wsi”, „Lata osiemdziesiąte” rozważnie opisują przestrzenie naszego trwania, rytm codzienności, konsekwencje dziejowych przemian. W cyklu serigrafii o tematyce sportowej artysta sugestywnie obrazuje ruch, ukazuje wysiłek człowieka, rozmyśla o sensie i ekspresji sportowej rywalizacji. Wyraziste, różnorodne, o zdecydowanie malarskich inspiracjach, grafiki z serii „Ziemia”  obrazują fascynujący świat natury, prezentują ludzkie odczucia i wrażenia z chwil obcowania z przyrodą, jej strukturą, tajemniczością, urokliwością. W „Grach” Bogdan Przybyliński interpretuje ludzkie marzenia, sny, wyobrażenia o sukcesie i szczęściu, o nadziei i spełnieniu, o prawach, które rządzą ludzkim życiem.

 

Z rozmachem malowane, emocjonalne obrazy Norbertta Skupniewicza ujawniają prawdę o wszechświecie człowieka,  człowieka poturbowanego, osamotnionego. Postacie z jego płócien to ludzie wyobrażeni, ukształtowani nie poprzez realność, ale przez uwarunkowania psychiczne, uzdolnienia intelektualne. Poddani zostali rozczłonkowaniu, rozwarstwieniu, aby jak najsilniej zobrazować złożoność i wielowątkowość ludzkiego istnienia, wszelkiego istnienia. Ich uniwersalizm przeżyć, życiowych doświadczeń, spraw, problemów, sukcesów i porażek skłania do wielorakich refleksji nad losem i stanem ducha człowieka. Mimo licznych wewnętrznych rozdarć, sprzeczności i porażek pozostają niezależni, heroiczni, niepokorni. Artysta łączy żywioły, prowadzi widza tajemniczymi, frapującymi drogami. Gra przestrzenią obrazu, przekracza jej granice, wydobywa z niej nieoczekiwane wizje, wyobrażenia. Budzi, obok wzroku, pozostałe zmysły. Skupniewicz jest znakomitym kolorystą. Tworzy klimaty zmysłowe, liryczne, wręcz kosmologiczne. Wyzwala niesamowite, intensywne światło wydobywające się z głębi obrazu, które iskrzy, lśni. Jego obrazy prowokują, niepokoją; przejmująco mówią o potrzebie sztuki, o sensie malarstwa.

Jerzy Brukwicki

 

 

Wyślij link mailem
WYPOWIEDZ SIĘ
PDF
DRUKUJ
POWRÓT
Wyszukiwarka portalowa
Opcje zaawansowane